19 listopada 2025 uczniowie klas I i III Technikum oraz III branżowej wzięli udział w przemarszu „Dzieciństwo bez przemocy” zorganizowanym przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Prabutach.
Nasza uczennica Zuzanna Kęska wygłosiła apel, pragniemy by rozbrzmiał na szeroką skalę i trafił do serc nas wszystkich.
Drodzy Nauczyciele, Rodzice, Opiekunowie,
Drodzy Uczniowie, Dzieci…
Dziś zabieram głos jako przedstawicielka dzieci i młodzieży. Mówię w swoim imieniu, ale też w imieniu tych, którzy jeszcze nie potrafią o swojej krzywdzie powiedzieć na głos.
Dla dziecka słowa bolą równie mocno jak uderzenie.
Czasem nawet bardziej – bo siniaki znikają, a raniące słowa potrafią zostać w głowie na całe lata.
Jako młodzi ludzie chcemy jasno powiedzieć:
Mamy prawo do bezpieczeństwa.
Mamy prawo do szacunku.
Mamy prawo do głosu.
Nie jesteśmy „czyjąś własnością”, którą można nazwać „przewrażliwioną”, „głupią” czy „beznadziejną”.
Nie jesteśmy workiem treningowym na czyjąś złość, frustrację, problemy w pracy czy w domu.
Dzisiaj, w Międzynarodowym Dniu Przeciwdziałania Przemocy wobec Dzieci, zwracamy się do DOROSŁYCH:
-SŁUCHAJCIE, gdy dziecko mówi, że dzieje się coś złego.
-WIERZCIE nam, zanim zaczniecie nas oceniać.
-REAGUJCIE, kiedy widzicie krzywdę – w domu, w szkole, na ulicy, w Internecie.
-NIE TŁUMACZCIE przemocy słowami: „on już taki jest”, „u nas w domu zawsze tak było”, „przecież nikomu się nic nie stało”.
Prosimy Was, dorośli:
Zamiast krzyku – wybierzcie rozmowę.
Zamiast wyzwisk – wybierzcie wsparcie.
Zamiast obojętności – wybierzcie reakcję.
Zwracamy się też do NAS, MŁODYCH:
-Nie wyśmiewaj kolegi ani koleżanki, bo „tak jest śmiesznie”.
-Nie nagrywaj filmików z czyjejś krzywdy.
-Nie udostępniaj upokarzających zdjęć.
-Nie dokładaj hejtu, bo „przecież to tylko komentarz”.
MILCZENIE też jest rodzajem zgody.
Jeśli widzisz przemoc i odwracasz wzrok – ktoś wtedy zostaje z tą krzywdą sam.
Dlatego dzisiaj, jako uczniowie szkoły, mówimy wspólnie:
Nie zgadzamy się na przemoc wobec dzieci.
W żadnej formie.
Ani w domu, ani w szkole, ani w sieci.
Chcemy szkół, w których można czuć się bezpiecznie.
Domów, do których wraca się bez strachu.
Internetu, w którym nie trzeba bać się otworzyć wiadomości.
Prosimy:
-Zauważcie nas, zanim będzie za późno.
-Pytajcie, jak się czujemy -nie tylko, jakie mamy oceny.
-Pamiętajcie, że za każdym „niegrzecznym” zachowaniem często stoi czyjś lęk, ból albo bezradność.
Dziś składamy ten apel:
W imieniu dzieci, które boją się mówić.
W imieniu tych, którzy już nie wierzą, że ktoś im pomoże.
I w swoim własnym imieniu – bo każdy z nas może kiedyś potrzebować, by ktoś stanął w naszej obronie.
Niech ten dzień nie będzie tylko jednorazowym marszem.
Niech będzie początkiem codziennej odwagi:
odwagi, by reagować,
odwagi, by powiedzieć „stop przemocy”,
odwagi, by szukać pomocy.
Dzieci i młodzież mają prawo dorastać bez strachu.
I o to dzisiaj prosimy.
I tego dzisiaj się domagamy.
Dziękuję.
